C
Kontrowersja Syjonu
Douglas Reed


strona 55 56 57 58

Rozdzial 9

 

POWSTANIE FARYZEUSZY

Wśród faryzueszy, stanowiących najliczniejszą partię polityczną w małej rzymskiej prowincji Judei, istniała wewnętrzna dominująca sekta, jaką wcześniej reprezentowali kapłani lewiccy. Oni stali się propagatorami fanatycznie skrajnej idei lewickiej, wyrażonej w księgach Ezekiela, Ezry i Nehemiasza. Jak podaje Encyklopedia Żydowska, byli oni zaprzysięgłymi ‘strażnikami przestrzegania lewickiej czystości’.

W podobny sposób, jak Lewici zatryumfowali nad Izraelskimi protestantami i odseparowali Judeę od sąsiadów, ich następcy faryzeusze gotowi byli zgnieść każdą próbę włączenia się Judejczyków w nurt ludzkości. Stali się strażnikami destruktywnej idei, której zwycięstwo zbiegło się z następnym rozdziałem w historii Syjonu. Podobnie jak w wypadku Lewitów, tłem ich zwycięstwa była zagłada Jerozolimy.

W miarę upływu pokoleń, niektórzy kapłani poczęli się buntować przeciw procesowi ciągłych zmian Prawa, zapoczątkowanych przez Ezekiela i Ezdrę. Uważali oni, że Prawo powinno być niezmienne i czas zaprzestać dalszych jego ‘reinterpretacji’

To wyzwanie (godzące w same korzenie nacjonalizmu judajskiego), spotkało się z wrogą odpowiedzią faryzeuszy: oni sami byli strażnikami ‘tradycji’ i Prawa ustnego, bezpośrednio przekazanego Mojżeszowi przez Boga, którego nie wolno powierzyć pismu i które jest nadrzędne w stosunku do reszty Prawa. To roszczenie do posiadania tajemnic boskich (a w istocie do przypisowania sobie roli Boga), jest podstawą mistycznej grozy, jaką wzbudzają w pokoleniach Żydów ‘mędrcy’ i od której nie potrafią się uwolnić nawet najbardziej oświecone warstwy żydowstwa.

Tym niemniej, wśród umiarkowanych partii stale odzywał się insytnktowny impuls do zrzucenia jarzma. W tym okresie taką partię stanowli Sadyceusze, którzy reprezentowali większą część stanu kapłańskiego i pragneli zachować ‘pokój w mieście’, unikając konfliktów z rzymską władzą. Faryzeusze byli zaciętymi wrogami Sadyceuszów. Ten wewnętrzny podział, trwający dwadzieścia pięć wieków, przetrwał do naszych czasów.

Z punktu widzenia historycznego, dla reszty ludzkości ten rozłam ma znaczenie czysto akademickie, gdyż w dysputach o ‘zachowanie pokoju miasta’ zawsze brała górę partia reprezentująca segregację i zniszczenie, za którą zwierały się szeregi Judejczyków. Obecne stulecie było świadkiem podobnego konfliktu. Na jego początku zorganizowane społeczeństwa żydowskie w Niemczech, Anglii i Ameryce (które można porównać do Sadyceuszów) były nieprzejednanie wrogie wobec rosyjskich syjonistów (faryzeuszy) , lecz wystarczyło pięćdziesiąt lat, aby partia ekstermistów stała się rzecznikiem ‘Żydów’ u rządów Zachodu i zdołała prawie całkowicie pokonać opozycję światowego społeczeństwa żydowskiego.

56

W genealogi tej sekty, która w naszym stuleciu przyniosła tak wielkie wydarzenia, faryzeusze stanowili drugą generację. Wiedzie ona od Lewitów babilońskich, poprzez faryzeuszy jerozolimskiech, talmudystów hiszpańskich i rabinów rosyjskich, do obecnych syjonistów.

Według źródeł judejskich, nazwa ‘faryzeusz’ oznacza kogoś ‘separującego się’, lub trzymającego się z daleka od nieczystych osób i rzeczy, aby osiągnąć stan świętości i prawości pozwalający komunikować się z Bogiem. Faryzeusze tworzyli zamkniete bractwo, przypuszczając do swych najtajniejszych kręgów jedynie tych, którzy w obecności trzech członków zaprzysięgli ścisłe przestrzeganie czystości lewickiej. Byli oni pierwszymi prekursorami tajnej konspiracji, opartej na nauce politycznej.

Doświadczenie i wiedzę zdobytą przez faryzeuszy łatwo można prześledzić w metodach używanych przez konspiracyjne partie, jakie wyłoniły się w ciągu ostatnich dwu stuleci, a szczególnie w niszczycielskiej rewolucji w Europie, która została zainicjowana przez Żydów i była przez nich kierowana.

I tak na przykład, faryzeusze byli wynalazcami metody polegającej na wzajemej obawie i podejrzliwości, jaka do dzisiaj wiąże konpiratorów i stanowi siłę ich organizacji. Jest to system szpiega-nad szpiegiem i donosiciela-na-donosiciela, na jakim zbudowana została partia komunistyczna (a także Armia Czerwona, której regulamin przewiduje instytucję ‘komisarzy politycznych’ i donosicieli’ jako część struktury wojskowej, od najwyższego jej szczebla do najniższego).

Faryzeusze pierwsi wprowadzili go w życie, opierając się na ustępie z księgi Leviticusa: ‘postawisz ‘stróża nad moim strażnikiem’ (cytat z Jewish Encyclopaedia według oryginału hebrajskiego, używanego przez Żydów). Niespób pojąć natury rewolucyjnej machiny wprawionej w ruch w dziewietnastym stuleciu w Europie, jeżeli nie weźmie się pod uwagę talmudycznej nauki i tresury, jakie oddziedziczyła większość jej organizatorów i przywódców – a faryzeusze byli pierwszymi talmudystami. Zgodnie z nadrzędną ideą Talmudu, przypisywali oni każdej fomule Skrybów nadprzyrodzoną właściwość, nawet tam, gdzie się mylili.

Podczas rządów faryzeuszy ukształtowała się idea mesjanistyczna, która miała wywrzeć wielki wpływ na przyszłe stulecia. Idea ta nie była znana wcześniejszym prorokom izraelskim, nie uznającym dogmatu ekskluzywnej rasy panów i wynikającego z niego późniejszego konceptu przybysza, którego nadejście miało ustanowić na ziemi dominujące królestwo wybranej rasy panów.

Zródła judejskie jasno opisują charkter tego wydarzenia mesjanistycznego. Według Jewish Encyclopaedia, w pojęciu faryzeuszy miało to oznaczać że ‘Przyszłe Królestwo Boże będzie powszechnie uznane.... Królestwo Boże wyłączy wszystkich innych’. Ponieważ według wczesniejszej Tory Jehowa ;uznaje’ jedynie Żydów, oznaczało to oddanie całego świata we władanie Żydów. Późniejszy Talmud potwierdza to bez wątpliwości, orzekając iż ‘nie-Żydzi nie zostaną

57

dopuszczeni do przyszłego świata’ (były rabin Laible).

Masy Judejskie niewątpliwie oczekiwały, że ‘Pomazaniec’ który nadejdzie, przywróci chwałę ich narodowi i stanie się jego duchowym przewodnikiem w idealnym teokratycznym państwie, a zarazem jego doczesnym przywódcą, jednoczącym rozproszony naród w dominującą potęgę na ziemi. Idea mesjanistyczna, ukształtowana pod panowaniem faryzeuszy, nie zakładała królestwa niebieskiego niezależnego od materialnego trymufu na ziemi – tak przynajmniej pojmowały ją masy żydowskie.

Istotnie, takie pojęcie idei mesjanistycznej wynikało logicznie i naturalnie z nauk sekty. Podobnie jak Lewici, ich kontynuatorzy faryzeusze rościli sobie pretensję do idealnej znajomości wszechrzeczy, począwszy od stworzenia świata i jego celu, a skończywszy na spełnieniu się tryumfu narodu wybranego.

Jednej tylko rzeczy nie wyjawili: momentu, w którym to chwalebne uwieńczenie ma nastąpić. Całkiem naturalnie, lud poddany temu surowemu reżymowi, podobnie jak skazaniec oczekiwał na zakończenie wyroku i na miraż wolności.

Jak się wydaje, takie było podłoże mesjanizmu. Lud który kiedyś ‘płakał’, słuchając słów Nowego Prawa, już od czterystu lat znosił te rygory. Spontanicznie wybuchały pytania: ‘Kiedy?’ Społeczeństwo stosowało się przecież do ‘wszystkich przepisów i praw’, utrudniających codzienne życie. Czyniło to w ramach ‘umowy’, przyrzekającej mu określoną nagrodę. Kiedy ona nastąpi? Jego władcy, będący w bezpośrednim porozumieniu z Bogiem i znający jego tajemnice, powinni móc odpowiedzieć na to pytanie: ‘Kiedy?’

Było to jedyne pytanie, na które faryzeusze nie potrafili odpowiedzieć. Dali najbardziej pomysłową odpowiedz, jaką mogli wymyślić: nie potrafiąc określić momentu, głosili że pewnego dnia zjawi się Książe-Mesjasz (Księga Daniela), któremu dana będzie ‘władza i cześć i królestwo, aby mu wszyscy ludzie, narody i języki służyli’.

W taki sposób stłamszony w ghetcie duch Juedei uśpiono obietnicą przybysza. Pojawienie się mesjanizmu objawiało się częstymi wybuchami gorączkowej proroctw, których świadkiem jest także wiek Dwudziesty.

Tak wyglądała sceneria, w której prawie dwa tysiące lat temu pojawił się czlowiek z Galilei. W tym czasie pozostali w Judei Judejczycy, pogrążeni od sześciuset lat po odłączeniu się od Izraela w ‘Żydowskich ciemnościach’, jak określa to dr Kastein, oczekiwali z nadzieją na wyzwoliciela Mesjasza.

Przybysz, który się pojawił, wskazywał im drogę do ‘królestwa niebieskiego’. Była to droga przeciwna do tej wiodącej przez ruiny krajów do świątyni pełnej złota, jaką proponowali im faryzeusze, nawołujący do ‘przestrzegania Prawa’.

58

Potęga faryzeuszy sprawiła, że obcy ‘gubernator’ ugiął się przed ich grożbami (podobnie, jak się to dzieje dzisiaj), a ci, którzy mimo pogardy przybysza dla spraw ziemskich widzieli w nim oczekiwanego Mesjasza, narażali się na śmierć. Byli oni ‘grzesznikami’, wobec których władca rzymski, podobnie jak przed sześciuset laty król perski, gotów był użyć ‘Prawa’.

Oczywistym jest, że mając wolny wybór, wielu poszłoby za kimś, wskazującym na wyjście z ciemności w światło społeczności ludzkiej. Jednakże, faryzeusze (podobnie jak przedtem Lewici) zwyciężyli, utrwalając swoją władzę, a im pozostał jedynie płacz.

Next Następny
Previous
Poprzednia
Home Dom
Contents Spis treści
Names Nazwy