C
Kontrowersja Syjonu
Douglas Reed


strona 6 7 8 9 10 11 12

Rozdzial 2


KONIEC IZRAELA

Około pięciuset lat przed wydarzeniem z 458 roku BC, czyli trzy tysiące lat temu, nastąpił koniec krótkiego i burzliwego związku Judy z Izraelitami (‘dziećmi Izraela’). Izrael odrzucił wiarę narodu wybranego, która poczęła się kształtować w Judei, i poszedł własną drogą. (Przybranie nazwy ‘Izrael’ przez państwo syjonistyczne powstałe w Palestynie w 1948 roku, jest oczywistą uzurpacją).

Wydarzenia prowadzące do tej krótkotrwałej niefortunnej unii, obejmowały kilka wcześniejszych stuleci. Po mitologicznym i legendarnym okresie Mojżesza, Kannan było świadkiem rozkwitu silnej, zwartej i określonej wspólnoty, konfederującej dziesięć szczepów północnych. Juda (do której dołączyło nieliczne plemię Benjamina), pozostało niepozornym państewkiem na południu.

Plemię Judy, źródło obecnego syjonizmu, nie cieszyło się dobrą reputacją. Juda za trzydzieści srebrników sprzedał Iszmaelitom swego brata Józefa, najukochańszego syna Jakuba zwanego Izrealem (podobnie jak Judasz, jedyny Judaejczyk wśród apostołów, zdradził później Jezusa za trzydzieści sztuk srebra), i wprowadził do plemienia kaziorodzctwo (Genezis 37-38). Nasuwa się pytanie: dlaczego kapłani-kronikarze, którzy kilka stuleci później po opanowaniu Judei mieli zwyczaj naginać w swoich Świętych Ksiągach tradycję ustną do własnych celów, włożyli tyle wysiłku w zachowanie, a może nawet dodanie tego epizodu obrazującego niemoralność i zdradziecką naturę tegoż ludu, który według nich miał być ‘narodem wybranym’ przez Boga? Podobnie jak w wypadku innych tajemnic Ksiąg Lewitów, odpowiedzieć na nie mogła by jedynie elita sekty.

Tak czy inaczej, zarówno Księgi jak i dzisiejsi komentatorzy, zgodnie potwierdzają oddzielenie się ‘Izraela’ od ‘Judy’. W Starym Testamencie Izrael często określany jest jako ‘dom Józefa’, w odróżnieniu od ‘domu Judy’. Encyklopedia Żydowska podaje: ‘Józef i Juda obrazują dwie różne linie pochodzenia’, dodając (jak cytowaliśmy wcześniej), iż Juda ‘najprawdopodobniej była plemieniem nie-Izraelickim’. Encyklopedia Brittannica informuje, że Judaizm powstał długo po roztopieniu się Izraelitów w morzu społeczeństwa, a prawdziwy związek między tymi dwoma plemieniami najlepiej oddaje powiedzenie: ‘Izraelici nie są Żydami.’ Jest faktem historycznym, że Judea przetrwała nieco dłużej i wydała Judaizm, który zrodził Syjonizm. Izrael jako naród zniknął w następujących oklicznościach:

Juda, małe plemię na południu, utożsamiane było z wyzutym z ziemi szczepem Lewitów. Ten ród dziedzicznych kapłanów, wywodzących swoją godność od nadania Jehowy na Górze Synaj, był rzeczywistym twórcą Judaizmu. Wędrowali oni wśród okolicznych plemion, głosząc iż wojna jednego jest wojną wszystkich – wojną Jehowy. Dążyli do władzy i ustanowienia teokracji, w której zwierzchnikiem jest Bóg, a religia – prawem. Cel ten osiągneli do pewnego stopnia w okresie Sędziów, jako że naturalnie sami byli sędziami.

7

Czego jednak wraz z odizolowaną Judeą potrzebowali, to związku z Izraelem. Izrael, podejrzliwie patrzący na prawodawców kapłańskich, nie chciał nawet słyszeć o podobnej unii bez zwierzchnictwa króla. Wszystkie sąsiednie narody miały królów.

Lewici podchwycili tą okazję. Wiedzieli, że o nominacji króla decyduje klasa rządząca – a sami nią byli. Wysunięty przez nich Samuel reprezentował marionetkową monarchię, w imieniu której prawdziwą władzę sprawowała kasta kapłańska. Wybieg ten udał się dzięki zastrzeżeniu, ograniczającym panowanie króla jedynie do jego śmierci – nie mogł on założyć dynastii. Jako swego następcę Samuel wybrał Saula z chłopskiej rodziny Benjaminitów, który odznaczył się na wojnie i prawdopodobnie wydawał się łatwym materiałem do manipulowania (jego wybór sugeruje, że Izrael nie akceptował by króla pochodzenia Judajskiego). Tak poczęło się zjednoczone królestwo Izraela – w istocie nie przetrwało ono dłużej, niż panowanie Saula.

W losie Saula (przynajmniej według wersji zapisanej w późniejszych Księgach) dostrzec można złowieszczy charakter Judaizmu, jaki miał później przybrać. Nakazano mu wszcząć świętą wojnę przeciwko Amalekowi, zaatakować go i ‘pobić Amaleka, i wytracić jako przeklęte wszystko, co ma; nie folgować mu, ale wybić od męża aż do niewiasty , od małego aż do ssącego, od wołu aż do owcy, od wielbłąda aż do osła.’ Saul wytracił wszystko ‘od męża aż do niewiasty, od małego aż do ssącego’, lecz oszczędził życie króla Agaga i jego najlepsze owce, woły, cielęta i jagnięta. Za karę został wyklęty przez Samuela, który potajemnie wybrał Dawida z plemienia Judy jako jego przyszłego następcę. Nadaremnie Saul starał się ocalić swój tron przez udobruchanie Lewitów gorliwością w ‘doszczętnym wytracaniu’, a potem usiłowaniem zabójstwa Dawida. Ostatecznie zginął śmiercią samobójcy.

Być może, epizod ten nie jest autentyczny – tak brzmi w relacji Księgi Samuela, zapisanej przez Lewitów o wiele wieków później. Niezależnie od tego, czy jest prawdziwy czy alegoryczny, jego znaczenie polega na prostym wniosku: gdy Jehowa wymaga dokładnego wykonania rozkazu ‘całkowitej wytraty’, okazanie miłosierdzia czy litości jest najwyższym przestępstwem. Podobna lekcja przewija się w wielu innych opisach zdarzeń, które mogły mieć tło historyczne lub imaginacyjne.

W ten sposób przed trzema tysiącami lat rozpadło się zjednoczone królestwo, bowiem Izrael nie mógł akceptować Judejczyka Dawida jako swojego króla. Dr. Kastein pisze, że ‘reszta Izraela zignorowała go’ i wybrała za króla syna Saula, Iszboszeta, co przesądziło rozdział Izraela od Judy. Według księgi Samuela, Iszboszet został zamordowany, a jego głowa przesłana Dawidowi, który przywrócił nominalną unię i uczynił Jerozolimę swoją stolicą. W istocie jednak nigdy nie zjednoczył królestwa, ani plemion – założona przez niego dynastia przetrwała jedynie następnego króla.

Do dnia dzisiejszego Judaizm oficjanie utrzymuje, że uwieńczenie Mesjasza nastąpi pod panowaniem świeckiego króla z ‘domu Dawidowego’. Ta rasowa wyłączność jest podstawowym dogmatem formalnego Judaizmu (a także prawem państwa syjonistycznego). Stąd też pochodzenie dynastii założonej przez Dawida ma bezpośredni związek z niniejszą książką.

8

W czasach unii Izraela z Judą, dyskryminacja i segregacja rasowa były nieznana tym plemionom, co potwierdza Stary Testament opisując, jak Judejczyk Dawid ujrzał ze swego dachu kąpiącą się ‘piękną niewiastę’, wezwał ją i zapłodnił, po czym wysłał jej męża Hityjczyka na bitwę, gdzie według jego rozkazu go zabito. Po jego śmierci Dawid pojął ją jako jedną ze swoich żon, a jej drugi syn z tego związku, Solomon został następnym królem (okrojona wersja historii Dawida i Bathszeby przedstawiona została w holllywoodzkim filmie).

Tak według skrybów lewickich wyglądało pochodzenie rasowe Solomona, ostatniego króla rozpadającej się konfederacji. Rozpoczął on panowanie od trzech morderstw, między innymi swojego brata, a następnie napróżno próbował uratować swoją dynastję na modłę Habsburgów - przez małżeństwo, choć na większą skalę. Zaślubiał księżniczki z Egiptu i innych sąsiednich plemion, a poza tym miał setki pomniejszych żon. Jak widać, w tamtych dniach segregacja rasowa musiała być nie znana. Zbudował świątynię i ustanowił dziedziczność urzędów kapłańskich.

Tak w 937 roku BC zakończyła się krótka unia między Izraelem a Judą. Po śmierci Solomona ten niedobrany związek rozpadł się ostatecznie, pozostawiając Izrael jako niezależne państwo. Według dr Kasteina: ‘te dwa państwa nie miały więcej ze sobą wspólnego, niż jakiekolwiek inne kraje połączone wspólną granicą. Od czasu do czasu wszczynały między sobą wojny i zawierały traktaty, lecz były zupełnie odrębne. Izraelczycy przestali wierzyć, że ich przyszłość leży w odsunięciu się od sąsiadów, a Król Jeroboam kompletnie odciął się od Judy, zarówno w religijnym, jak i politycznym sensie.’ O Judejczykach dr Kastein pisze: ‘uznali, że przeznaczonym im jest rozwinąć się jako odrębna rasa, i wybrałi porządek społeczny kompletnie odmienny od otaczających ich plemion. Odmienność ta nie pozwalała na proces asymilacyjny z innymi. Domagali się separacji i absolutnego odróżnienia od innych’.

Jasna jest więc przyczyna tego rozdziału i separacji. Izrael wierzył, że jego przyszłość wymaga zintegrowania się w ogólnej społeczności i odrzucił Judę z tych samych powodów, które w ciągu następnych trzech tysięcy lat nieodmiennie kazały ludziom odwracać się ze wstrętem i odrazą od Judaizmu. Juda ‘żądała separacji, absolutnego zróznicowania’. (Jednakże, mówiąc o ‘Judzie’, dr Kastein ma na myśli ‘Lewitów’. Jakże mogli Judejczycy w tym czasie domagać się ‘separacji, absolutnego zróżnicowania’, skoro Solomon miał ponad tysiąć żon?)

To Lewitów i ich rasistowską wiarę odrzucił Izrael. Przez następne dwieście lat, w czasie gdy Izrael i Juda prowadziły odrębną, często wrogą egzystencję, rozlegały się głosy hebrajskich proroków, piętnujące Lewitów i głoszoną przez nich wiarę. Z otchłani fanatyzmu plemiennego zaciemniającego Stary

9

Testament, ich głosy ciągle wołają do ludzkości przestrogą przed powstającą wiarą; podobnie jak osiemset lat później Jezus demaskował ją w Świątyni Jerozolimskiej.

Ci ludzie byli prawie wyłącznie Izraelitami, a większość z nich wywodziła się z domu Józefa. Byli oni na drodze do poznania powszechnego jedynego Boga i do włączenia się w nurt ludzkości. Nie byli w tym wyjątkowi: wkrótce miał się pojawić w Indiach Budda, przeciwstawiający się swoimi Kazaniami w Barnes i Pięcioma Przykazaniami Prawości, wierze Brahmy – twórcy segregacji kastowej, i czczeniu bałwanów. Głosiciele ci byli prawdziwymi protestantami izraelskimi, przeciwstającymi się nauce Lewitów, która póżniej utożsamiła się z imieniem Judy. Nie przystaje do nich określenie ‘proroków hebrajskich’, gdyż nie mieli pretensji do wizji proroczych i irytowała ich ta nazwa (‘nie byłem prorokiem, ani synem proroka’ – Amos). Byli protestantami swoich czasów i po prostu ostrzegali przed zgubnymi konsekwencjami wiary rasistowskiej. Ich przestrogi zachowały ważność do dnia dzisiejszego.

Do protestu pobudziły ich pretensje Lewitów, szczególnie do prawa pierworódzctwa (‘cokolwiek otwiera każdy żywot między syny Izraelskimi,....moje jest’ – Exodus), jak i ofiar rytualnych. Sceptyczni Izraelici (którym, według Mr. Montefiore’a nie znane było tzw. ‘prawo Mojżesza’) nie widzieli żadnej cnoty w babraniu się krwią przez kapłanów; w niekończących się ofiarach zwierząt, w ‘całopalnych ofiarach’ i ‘kadzidłach, mających rzekomo zadowolić Jehowę. Ganili doktrynę kapłanów, nawołujących do wytracania i niewolenia ‘pogan’. Bóg - jak wołali - wymaga moralnego postępowania, uszanowania bliźniego i sprawiedliwości dla biedaków, sierot, wdów i ciemiężonych, a nie krwawych ofiar i nienawiści dla pogan.

Te protesty stanowią pierwszy przedblask świtu, jaki nadszedł osiemset lat później. Dziwnie wyglądają one w towarzystwie nawoływań do masakr, w jakie obfituje Stary Testament. Dziwnym jest także fakt, że przetrwały one jego kompilację po zaniknięciu Izraela, gdy władcy Judy, Lewici spisywali te księgi.

Między innymi, dzisiejszemu badaczowi trudno pojąć, dlaczego król Dawid publicznie tolerował wymówki Natana za poślubienie żony Uriasza i zamordowanie go. Być może, wśród późniejszych skrybów redagujących opowiadania historyczne w czasie po zniknięciu protestantów izraelickich, znalazło się kilku samodzielnie myślących, którzy w ten sposób chcieli wyrazić swój protest.

Podobną sprzecznością są łagodne i światłe ustępy, na tle następnych, dotyczących tej samej osoby, które zaprzeczają im, lub wprowadzają na ich miejsce całkiem przeciwny obraz. Można je jedynie wytłumaczyć faktem, że interpolacje te zostały dodane później w celu ukazania heretyków w świetle dogmatów Lewitów.

Niezaleznie jak się je wyjaśnia, protesty tych Izraelczyków przeciw herezji Judaeńskiej mają bezczasowy urok i stanowią pomnik dla zaginionego Izreala. Podobnie jak wątłe łodygi prawdy, przebijają się poprzez czarne kamienie sag plemiennych. Wskazują kierunek ku szerokiej drodze, wznoszącej się ku powszechnemu społeczeństwu i zbaczajacej od plemiennej otchłani.

10

Prorocy Eliasz i Elisza działali w Izraelu, podczas gdy Amos przemawiał jedynie do Jozefitów. Atakował on szczególnie krwawe ofiary sakralne i rytuały kapłanów: ‘Mam w nienawiści i odrzuciłem uroczyste święta wasze, ani się kocham w ofiarach zgromadzenia waszego.. Bo jeźli mi ofiarować będziecie całopalenia, i śniedne ofiary wasze, nie przyjmę ich, a na spokojne ofiary tłustych bydeł waszych nie wejrzę. . Odejmij odemnie wrzask pieśni swoich; bo ich i dźwięku harf waszych słuchać nie chcę. Ale sąd nawalnie popłynie, jako woda, a sprawiedliwość jako strumień gwałtowny’. A następnie dał nieśmiertelną odprawę ‘narodowi wybranemu: ‘Izali nie jesteście podobni synom Murzyńskim przedemną, o synowie Izraelscy? mówi Pan’.

Inny jeszcze Izraelita, Ozeasz, powiada: ‘Bo miłosierdzia chcę, a nie ofiary, a znajomości Bożej więcej, niż całopalenia.’ Ozeasz nawołuje do praktykowania ‘sprawiedliwości i prawości’, ‘miłosiernej łagodności’, a nie do dyskryminacji i pogardy.

Jak widać, jeszcze w czasie Micheasza Lewici domagali się ofiary dla Jehowy ze wszystkich pierwonarodzonych: ‘Ale mówisz: Z czemże się stawię przed Panem, a pokłonię się Bogu najwyższemu? Izali się przedeń stawię z ofiarami całopalonemi, z cielcami rocznemi?

Izali się Pan kocha w tysiącach baranów, i w tysiącu tysięcy strumieni oliwy? Izali dam pierworodnego swego za przestępstwo moje? albo owoc żywota mego za grzech duszy mojej?

Oznajmił ci człowiecze, co jest dobrego, i czegoż Pan chce po tobie; tylko abyś czynił sąd, a miłował miłosierdzie i pokornie chodził z Bogiem twoim.’

W ciągu dwu stuleci wspólnego związku Izraela z Judą, mężowie ci współzawodniczyli o duszę plemienia, czasami używając miecza. W tym okresie Lewici, poczatkowo rozproszeni wśród dwunastu plemion, skupiali się coraz bardziej w Judzie i Jerozolimie i koncentrowali swą energię na Judajczykach.

Potem, w 721 roku BC, Asyryjczycy zatakowali Izrael i uprowadzili Izraelitów w niewolę. Juda chwilowo ocalała, stając się przez stulecie pomniejszym wasalem Asyrii, a następnie Egiptu, i tworząc twierdzę sekty Lewitów.

Z tą chwilą ‘dzieci Izraela’ znikają z historii; tak że jeśli obietnica wybawienia miałaby się kiedykolwiek sprawdzić, musiała by obejmować całą ludzkość, w której plemię to się roztopiło. Biorąc pod uwagę przeważające ruchy ludności w ostatnich dwudziestu siedmiu stuleci w kierunku zachodnim, możliwym jest, że ich krew zasiliła ludy europejskie i amerykańskie.

Judajczycy twierdzą jednak, że Izrael doszczętnie ‘zniknął’ i zasłużył na swój los, odżegnawszy się od wiary Lewitów i wybrawszy ‘porozumienie z sąsiednimi narodami’. Dr Kastein, którego słowa cytujemy, z radosną satysfakcją tryumfuje nad ich upadkiem: ’Dziesięć północnych plemion, które wybrało inną drogę rozwoju,

11

tak dalece odsunęło się od swych braci na południu, że kronika ich upadku ogranicza się do krótkiej wzmianki, nie wywołującej ani cienia żalu. Żaden epos, psalm pogrzebowy, czy wyraz współczucia nie opiewa ich godziny zguby.’

Daleko musi zabrnąć badacz kontrowersji Syjonu, zanim zacznie odsłaniać jego tajemnice i odkryje, że przemawia on podwójnym językiem – jednym przeznaczonym dla ‘pogan’, a drugim dla wtajemniczonych.

W istocie, ani starożytni Lewici nie wierzyli, ani dzisiejsi Syjoniści nie uważają, że Izraelici ‘zginęli bez śladu’ (jak pisze dr Kastein). Zostali oni oficjalnie uznani za ‘zmarłych’, podobnie jak dzisiaj ogłasza się za ‘nieżywego’ Żyda, żeniącego się poza swoją rasą (jak np. Dr John Goldstein) – są oni wyklęci i w tym sensie ‘znikają’.

Ludy nie znikają bez śladu, czego przykładem są Indianie pólnocno-amerykańscy, tubylcy australijscy, Moarysi z Nowej Zelandii, szczepy Bantu z Południowej Afryki, i wiele innych. Co więcej, Izraelici nie mogliby być ‘uprowadzeni w niewolę’, gdyby zostali eksterminowani. Do dzisiaj przetrwała gdzieś w ludzkości ich krew i myśl.

Izrael z własnej woli odseparował się od Judy; z tego samego powodu, dla którego od początku wzbudzała ona w innych narodach uczucie nieufności i obawy. Izraelici nie byli Żydami’, tak jak ‘najprowdopodobniej nie-Izraelitami’ byli Judajczycy.

Prawdziwe znaczenie twierdzenia o ‘zniknięciu Izraela’ znaleźć można w późniejszym Talmudzie, który powiada: ‘Dziesięć plemion nie weźmie udziału w przyszłym świecie.’ Tak więc, ‘dzieci Izraela’ odsunięte zostały przez rządzącą sektę Judajczyków od zbawienia, ponieważ odmówiły odseparowania się od ludzkości.

Wyrok ten wyraźnie potwierdził naczelny rabin Imperium Brytyjskiego, przewielebny J. H. Hertz, w odpowiedzi na pytanie dotyczące tej kwestii: ‘Naród znany obecnie jako żydowski, wywodzi się z plemion Judy i Benjamina, a także po części z plemiona Lewitów’. Oświadczenie to wyjaśnia bez wątpliwości, że dla ‘Izraela’ nie ma miejsca w Judaiźmie (żaden autorytet, czy judajski czy inny, nie upiera się przy twierdzeniu, że dzisiejsi Żydzi są pochodzenia czysto judajskiego, lecz tutaj nie ma to większego znaczenia).

Wynika stąd, że nadanie nazwy „Izrael’ państwu utworzonemu w tym wieku w Palestynie, jest z natury rzeczy fałszem. Musiał istnieć ważny powód dla posłużenia się nazwą ludu nie-żydowskiego, który z wiarą judejską nie chciał mieć nic wspólnego. Nasuwa się tu jedna z możliwych teorii. Państwo syjonistyczne powstało dzięki pomocy chrześcijańskich mocarstw zachodnich. Można przyjąć, że dla uspokojenia sumień tych narodów pozwolono im wierzyć, iż spełniają tym biblijne proroctwo obietnicy danej przez Boga Izraelowi, nawet za cenę ‘zniszczenia’ niewinnych ludów.

Jeśli taki był motyw uzurpacji imienia ‘Izraela’, wymówka ta,

12

jak dotychczas, okazała się skuteczna – masy łatwo poddały się ‘perswazji’. Lecz ostatecznie - jak świadczą protesty izraelickich proroków - prawda wyjdzie na wierzch.

Jeśli państwo syjonistyczne, powstałe w 1948 roku. miałoby jakiekolwiek pretensje do starożytnej nazwy, musiałaby być nią Juda – jak wykazaliśmy w tym rozdziale.

Next Następny
Previous
Poprzednia
Home Dom
Contents Spis treści
Names Nazwy