C
Kontrowersja Syjonu
Douglas Reed


strona 69 70

Rozdzial 11


FENIKS FARYZEJSKI

W kilkadziesiąt lat po śmierci Jezusa nastąpił znany, powtarzający się paradoks: klęska Judei stała się zwycięstwem faryzeuszy, utwierdzając ich panowanie nad Żydami. Ukrzyżowawszy Jezusa, pozbyli się ‘proroka i sny śniącego’, zdolnego obalić ich Prawo. W ciągu kilku ostatnich lat Judei zniknęły z niej partie, które mogłyby powoływać się na Prawo we współzawodnictwie o władzę.

Według Encyklopedi Żydowskiej, po śmierci Jezusa faryzeusze znaleźli ‘poplecznika i przyjaciela’ w ostatnim królu Judei z linii Heroda, Agryppie I. Agryppa pomógł im pozbyć się Sadyceuszy, którzy zniknęli ze sceny Judejskiej, pozostawiając pełnię władzy faryzeuszom (co wskazywałoby, że ich pretensje wysuwane przeciwko linii Idumenów są niezbyt uzasadnione). Zostali więc w Jerozolimie jedynymi władcami, podobnie jak Lewici po odłączniu się od Izraela. Podobna też czekała ich klęska. Powstawszy jak feniks z popiołów, faryzeusze podążyli śladem Lewitów.

W ciągu niewielu lat, jakie pozostały do życia tej małej i rozdartej prowincji, faryzeusze ponownie zaczęli korygować ‘Prawo’ – owe ‘ziemskie przykazania’, które tak zacięcie zwalczał Jezus. Jak pisze dr Kastein, ‘nauki faryzeuszy normowały życie żydowstwa; cała historia Judaizmu została odtworzona z punktu widzenia faryzeuszy..... ideologia faryzejska ukształtowała charakter judaizmu, życie i myśli Żydów na przyszłe pokolenia..... Uczyniła z ‘odrębności’ główną przesłankę wiary.’

Tak więc po życiu Jezusa, poświęconemu zwalczaniu ‘ziemskich przykazań’, faryzeusze idąc śladem Lewitów, utwierdzili rasistowski i plemienny reżym Prawa. W przededniu ostatecznego rozproszenia narodu, zaostrzyli jeszcze rygor wyznania zmierzającego do zniszczenia, zniewolenia i własnej dominacji.

Szczególnie interesujące są słowa dr Kasteina. Wcześniej stwierdził on (jak cytowaliśmy), że po narzuceniu Judaitom ‘Nowego Przymierza’ przez Nehemiasza, Tora otrzymała swój ‘ostateczny’ kształt, w którym nie wolno było zmienić ani jednego słowa. Co więcej, w czasach gdy faryzeusze dokonywali poprawek, Stary Testament został już przetłumaczony na język grecki, tak że dalsze poprawki mogły być wprowadzane jedynie do oryginału.

Wydaje się, że uwaga dr Kasteina odnosi się raczej do Talmudu, stanowiącego olbrzymią kontunuację Tory i pojawiającego się u schyłku ostatnich dni Judei, choć spisanego znacznie później. Tak czy inaczej, po raz któryś z rzędu ‘życie i myśli’ Żydów zostały ustalone ‘na całą przyszłość’, podczas gdy ‘odrębność’ została potwierdzona jako jako najważniejszy kanon Prawa.

Około trzydzieści lat po śmierci Jezusa w 70 AD, wszystko to się rozsypało. Zamieszanie i nieład w Judei skłoniły Rzym do interwencji.

70

Faryzeusze, którzy wcześniej zapraszali ich do niej i zachowali władzę pod panowaniem Rzymskim, pozostali teraz pasywni.

Inne ludy Palestyny, a szczególnie Galilejczycy, nie poddały się Rzymowi. Po wielu powstaniach i kampaniach, Rzymianie weszli do Jerozlimy i zburzyli ją. Judae została uznana za podbity kraj, a jej nazwa zniknęła z mapy. Przez długie lata dziewietnastu stuleci w Jerozolimie nie było Żydów (jedynym plemieniem, mieszkającym w Palestynie od czasów bibilyjnych pozostały resztki Samarytanów, które przeżyły wszystkie prześladowania).

Siedemdziesiąt lat zakończonych zburzeniem Jerozolimy przez Rzymian, dr Kanstein nazywa ‘Okresem Heroicznym’ – prawdopodobnie ze względu na zwycięstwo faryzeuszy nad wszystkimi innymi sektami,ubiegającymi się o duszę judaizmu. Trudno byłoby mu odnieść te określenie do bojów z Rzymianami, jako że te prowadzili głównie obcy mu Galilejczycy, których nie był sympatykiem.


Next Następny
Previous
Poprzednia
Home Dom
Contents Spis treści
Names Nazwy